مقايسه‏يِ زبان‌نگارى با رسم‌الخط و رسمِ خط و دستورِ خط

منظور نه عربى‌زدايى است و نه اصرار در واژه‌گزينى به روشِ متداول – كه آن هم از جنسِ عربى‌زدايى است. فقط به انگيزه‏يِ زبان‏كاوى و نزديك‏تر شدن به دركِ درستي از طبيعتِ زبان و خط، و نيز ارتباطِ ميانِ اين دو، واژه‏يِ زبان‌نگارى را برابرِ رسم‌الخط يا رسمِ خط يا دستورِ خط مي‏گيريم و به مقايسه‏يِ هر چهار تركيب مي‏پردازيم. و چشم‏در‏راهِ اظهارِنظرِ انديشه‏مندانِ علاقه‏مند مي‏مانيم.

 

 

رسم‌الخط.

با توجهْ به يك اصلِ پذيرفته‌شده كه مي‌گويد واژه‌هايِ بيگانه– از هر زباني – پس از كسبِ هويتِ فارسى بايد برابرِ قانون‌مندىهايِ زبانِ ميزبان صرف و با هم تركيب شوند نه به روشِ معمول در زبانِ اصلى، تركيبِ رسم‌الخط، كه اين ويژه‏گى را ندارد گزينه‏يِ مطلوبي نيست.

 

رسمِ خط

اين تركيب از آن رو كه شكلِ فارسىشده‏يِ رسم‏الخط است مطلوب مي‏نمايد به شرطِ آن كه نگوييم رسم شيوه‏يِ متداول است كه لزوماً شيوه‏يِ مطلوب نيست.

 

دستورِ خط

اين نامِ كتابي است از دكتر سليم نيساري – كه در فرصتِ مناسب دربار‏اش گفت‏گو خواهيم كرد – و تازه‏گى فرهنگستان هم جزوه‏يي به همين نام منتشر كرده است.

دستور را اگر به معنايِ حكم و فرمانِ الزام‏آور بگيريم كه تركيب چيزِ مطلوبي از آب درنمي‏آيد، اگر هم بگوييم دستورِ خط چيزي است مانندِ دستورِ زبان بايد به اين پرسش پاسخ بدهيم كه «فرقِ اين دستور كه از خارج بر زبان تحميل مي‏شود با دستورِ زبان که از دلِ زبان بيرون مي‏آيد چي‏ست؟»

 

زبان‏نگارى

در تعريفِ نظامِ نوشتارى از جمله مي‏توان گفت كه نظامي است از نشانه‏ها برايِ ارايه‌يِ آواهايِ يك زبان.

خط يا نوشتار زبان را قابلِ ديدن مي‏كند…

هم بنيانِ گفتار بر زيرساختِ زبانى تكيه دارد و هم شالوده‌يِ نوشتار…

نوشتار صرفاً صورتِ مكتوبِ گفتار نيست و غالباً كاربردِ گونه‏هايِ ويژه‏يي از زبان را نيز در بر مي‏گيرد؛ زباني كه در آثارِ ادبي و علمي به‏كار مي‏رود و كاربردِ شفاهى ندارد از آن جمله است…

دانش‏مندان خط و نوشتار را در ارتباطِ مستقيم با زبان مي‏دانند و بر آن اند كه نوشتار لزوماً با گفتار در ارتباطِ مستقيم قرار نمي‏گيرد؛ و نتيجه مي‌گيرند كه دو گونه‏يِ كتبىِ و شفاهى‏يِ زبان در فرايندِ تكاملى‏يِ خود ممكن است به دو گونه‏يِ متفاوت از زبان بيانجامند.

پس رابطه‏يِ ميانِ زبان و نوشتار و گفتار را مي‌توان چنين نمايش داد.

 

گفتارèزبانçنوشتار

 

دانش‏منداني مانندِ… كه برايِ نخستين بار به تحليلِ نقشِ مفهومى و اجتماعى‏يِ زبانِ نوشتار در برابرِ گونه‏هايِ شفاهى‏يِ ارتباطِ ميانِ افراد پرداختند به اين نتيجه رسيدند.

 

 

ديباچه‏يِ مقاله‏يِ writing   از دانش‏نامه (داير¸‏المعارف)ِ بريتانيكا.